Charles Taylor’ın felsefesinde otantiklik kavramı

Abstract

Charles Taylor, günümüzün önemli düşünürlerinden biridir. Siyaset kuramı, sosyal bilimler felsefesi ve düşünceler tarihi Kanadalı düşünürün, başlıca ilgi alanlarını oluşturur. Taylor’ın çalıştığı ve yeni bir yorum getirdiği konuların başında ise modernlik gelir. Taylor, otantikliğin modernlik ile birlikte ortaya çıktığını savunur ve kavramın arkasında güçlü bir ahlaki idealin olduğunu düşünür. Günümüzde modernliğin sıkıntıları olarak gördüğü problemlerin otantikliğin arkasındaki bu ahlaki ideali saptırdığını düşünen Taylor, otantikliğin ardındaki ahlaki gücün anlaşılması için bu sıkıntıları aşmak gerektiğinden bahseder. Bu sıkıntıları aşarken yapılmaması gereken üç farklı şeyi betimler. Bunlardan ilki otantikliği överken tamamen objektif bakış açısını yitirip eleştirilecek taraflarını görmezden gelmektir. İkincisi otantikliği küçümseyip onu sadece narsisizmin bir versiyonu olarak görmektir. Üçüncüsü ise bu iki yol arasında orta bir yol bulmak için birinin kazandırdıkları uğruna diğerinin kaybettirdiklerine göz yummaktır. Taylor bu üç yolun haklı bulduğu tarafları olsa da hiç birinin tam olarak otantiklik karşısında takınılması gereken tavır olmadığını öne sürer. Taylor’a göre yapılması gereken otantikliğin ardındaki ahlaki gücü küçümsemeden ve onu sapkın biçimler alacak şekilde yüceltmeden tanımlamaktır. Bu, her bireyin kendine göre doğrularının olabileceği görüşüne kayma yaşanmazsa yani göreciliğin (relativism) tuzaklarına düşülmezse başarılabilir. Taylor’a göre görecilik her ne kadar onu destekler gibi görünse de otantikliğe ket vuran bir yaklaşımdır. Taylor görecilikten kurtulmanın yolunu ise ortak anlam ufukları geliştirmek olarak tarif eder. Taylor’a göre modernliğin üç sıkıntısı olan bireyciliği, araçsal aklın (instrumental reason) öncelik kazanmasını ve yumuşak despotluk (soft despotism) karşısında özgürlük yitimini aşmanın yolu yine ortak bir mücadeleden geçer. Yani Taylor, bireyin kendi otantikliğinin ancak -o birey için önemli olan ilişkide olduğu diğer bireyler anlamlı ötekiler ile birlikte diyalojik olarak inşa edebileceğini belirtir. Temelde otantikliğin savunulması gereken bir ahlaki ideale sahip olduğunu ileri sürer.