İletişim teknolojilerindeki gelişmelerin müze mimarisine etkileri

Abstract

Son yıllarda, bilgisayar teknolojisinin yaygın kullanımı ve iletişim teknolojilerindeki hızlı gelişmeler yaşamın her alanında bir değişim ve yeniden şekillenme sureci yaratmaktadır. Thomsen (1994) bu değişimi "Toplumun medya, komünikasyon ve bilişim kültürüyle yeniden şekillendiği çok hızlı bir sosyo-kültürel evrimi yaşamaktayız" sözleriyle ifade etmektedir. Araştırmanın amacı iletişim teknolojilerindeki gelişmelerin mimarlığa olan etkilerinin sadece bilgisayar destekli tasarım ve çizimle (CADD) sınırlı olmadığını, bu gelişmelerin mimariye yeni tasarım girdileri ve yeni kavramlar da taşıdığını gösterebilmektir. Yapılan literatür taramalarında bankalar, eğitim yapıları, kütüphaneler gibi birçok yapı tipinin iletişim teknolojilerindeki gelişmelerden etkilendiği ve değişen sistemlerin mimari tasarımlara yansımaya başladığı gözlenmiştir. Ancak 'iletişim' eyleminin mimari tasarım girdileri arasında ön plana çıktığı ve değişen iletişim yöntemlerinin mekanın tasarımına açıkça yansıdığı bir yapı tipi olması nedeniyle çalışma alanı olarak 'müze tipolojisi' seçilmiştir. Müze tipolojisi, iletişim teknolojilerinin mimari tasarıma etkileri açısından şu adımlarda incelenmektedir:. Müze tipoloj isinin günümüze kadarki gelişiminin örnekler üzerinde incelenmesi ve değişimin gözlendiği çeşitli tarih dilimlerinin saptanması,. Bu tarihlerde müze mekenlarında kullanılan iletişim teknolojisi araçlarının saptanması ve mekansal değişimlere etkilerinin araştırılması. İletişim teknolojilerindeki gelişmelerin günümüz müze mimarisine etkilerinin sergilenen-ziyaretçi ilişkileri, iç-mekan kurgusu ve cephe düzenlemeleri üzerinde detaylı olarak incelenmesi. Günümüzde tartışılan yeni müze yaklaşımlarının incelenmesi. Türkiye'de müzeciliğin dünyadaki bu gelişmeler açısından incelenmesi Son dönem müze örneklerinin incelenmesi sonucu, bilgisayar çağında sosyo-kültürel bir değişim yaşayan müze ziyaretçilerinin etkileşimli sergileme düzeneklerine ilgilerinin arttığı, baştan sona lineer bir kurgu yerine süprizli iç içe geçmiş mekanlara yönelim olduğu, dekorasyonda bilgisayar çağının taşıdığı yeni estetik anlayışının yaygınlaştığı, cephede video, bilgisayar ekranları, bilişim teknolojisi araçları, elektronik panoların kullanımı ile bina kabuğunun iletişim kurulan bir elemana dönüştüğü saptanmaktadır. Son bölümde müze tipolojisi üzerinde yapılan bu saptamalar, iletişim teknolojileri-mimarlık etkileşimine genel bir çerçeve çizmek amacıyla kullanılmaktadır. Bu genel çerçevenin kapsamında :. Bilgisayar teknolojilerinin sağladığı yeni tasarım ve ifade yöntemleri. Yeni kullanıcı beklentileri ve davranışları, yeni kurgu, yeni estetik, yeni cephe düzenlemeleri gibi yeni tasarım girdileri. Tüm bu değişimlerin mimarlık ortamına taşıdığı akışkanlık, medya-mimarisi gibi yeni kavramlar yer almaktadır ve ileride araştınlabilecek konu başlıkları olmaları açısından incelenmektedirler.