Sinapik asit yüklü nanopartiküllerin MCF-7 meme kanseri hücrelerinde antikanser özelliklerinin incelenmesi

Abstract

Son yıllarda nanopartiküler taşıyıcı sistemler; ilaç, gen, antitümör ve antioksidan ajanların taşınması, biyouyumlu materyallerin oluşturulması açısından önemlidir. Nanopartiküler sistemler, özellikle suda çözünür olmayan moleküllerin suda çözünürlüğünü sağlayarak, bu moleküllerin biyodağılımlarını ve biyoyararlanımlarını arttırmaktadır. Bitkilerde yaygın olarak bulunan sinapik asit (Sa) geniş spektrumlu farmakolojik özellik gösteren fenolik bir bileşiktir. Bu çalışmada Sa’nın biyolojik sistemdeki kullanımını sınırlayan özelliklerinin iyileştirilmesi amacıyla nanopartiküler sistemlere yüklenmesi hedeflenmiştir. Bu çalışmada Sa’nın deneysel tasarım metoduyla molekülün nanopartiküler taşıyıcı sistemlere yüklenmesi gerçekleştirilmiştir. Sinapik asit yüklü nanopartikül (SaNP) için maksimum enkapsülasyon verimini, minimum partikül boyutunu sağlayan proses parametreleri optimize edilmiştir. Optimize nanopartiküller için enkapsülasyon etkinliği %63,4±1,5 ve boyut 170,6±3,6 olarak belirlenmiştir. SaNP ve Sa’nın MCF-7 ve MCF10A hücre hatları üzerindeki sitotoksik etkisi MTT yöntemi, antiproliferatif etkisi immunositokimyasal olarak PCNA ile apoptotik hücre ölümü ise TUNEL yöntemiyle incelenmiştir. SaNP’lerin MCF-7 hücrelerinde 24, 48 ve 72 saatlerde ki IC50 değerleri xvi sırasıyla; 180, 168 ve 145 μg/ml olarak bulunmuştur. MCF10A hücre hattında; Sa ve SaNP’lerin uygulanan konsantrasyonlarda toksik etki göstermediği belirlenmiştir. Sa ve SaNP’lerin uygulanan dozlarda (100, 150 ve 200 µg/ml) 24 ve 48 saat muamelesi MCF-7 hücrelerinde PCNA proliferasyonunu istatiksel olarak anlamlı derecede azalttırken, apoptoza giden hücre sayısında artış tespit edilmiştir. Sa ve SaNP’nin MCF-7 hücrelerindeki SOD aktivitesi, katalaz aktivitesi, Glutatyon seviyesi, Malondialdehit (MDA) seviyesi düzeyleri analiz edilmiştir. 150 ve 200 µg/ml konsantrasyonlarda 24 saat SaNP’yle muamele edilen MCF-7 hücrelerinde MDA seviyesi kontrol grubuna göre anlamlı olarak arttığı, SOD aktivitesi SaNP’lerin tüm konsantrasyonlarında anlamlı olarak azaldığı, GSH’ın seviyesi Sa ve SaNP’nin uygulanan dozlarında 24 saatte bir azalış olduğu ve katalaz enzimi seviyesinde SaNP uygulanan tüm konsantrasyonlarda 48 saatte anlamlı artış olduğu saptanmıştır. Bu çalışmada elde edilen bulgular polifenolik bileşiklerin nanopartikül formulasyonlarının oluşturulması ile tedaviye yönelik ilaç tasarımlarının yapılmasına katkı sağlayabilir nitelikte olduğunu göstermektedir. Geliştirilen nanopartiküler formülasyonun diğer hidrofobik biyolojik etken maddeler için de faydalı bir model oluşturacağı düşünülmektedir.