Çağdaş flüt eselerinde mikrotonal yaklaşımlar

Abstract

İlk çağlardan bu yana farklı biçim ve malzemelerle tasarlanan flüt, gelişimini sürdürmüş ve 1847 yılında Theobald Boehm’ ün katkılarıyla son şeklini almıştır. Yeni flütün mekanizması bugün kullandığımız flütlere çok benzemektedir. Flütteki yeni tını arayışları çağdaş müzik kompozisyonlarındaki yeni tekniklerle kendini göstermektedir. Bu araştırmada çağdaş flüt eserlerindeki tekniklerden armonikler, kaydırma (glissando), kurbağa dili (flatter tonguing), multifonikler, çalma ve söyleme (sing and play), perdelere vurma (key clicks), perküsyon etkisi, pizzicato, fısıltı tonları, jet fısıltıları (jet whistle), trompet sesi ve mikrotonlar incelenmiş bu tekniklerin kullanıldığı eserlerden örnekler verilmiştir. Mikrotonların notasyondaki farklı yazım teknikleri irdelenmiş; alternatif parmak pozisyonlarına yer verilmiştir. Mikrotonal seslerin kullanıldığı Sadık Uğraş Durmuş’un “At The Golden Horn”, Murat Yakın’ın “Tantrum”, Robert Aitken’in “Icicle” ve Philippe Durville’in “After Effect” adlı eserindeki mikrotonlar incelenmiştir. Bu eserlerdeki mikrotonların yazım biçimlerine değinilmiş ve kullanımı ile ilgili açıklama yapılıp yapılmadığına yer verilmiştir. Yapılan bu çalışmada, flüt eğitimi alan öğrencilerin farklı bir bakış açısı kazanmaları ve çağdaş flüt eserlerinde kullanılan mikrotonlar hakkında bilgi sahibi olmaları amaçlanmıştır. Bu sebeple yerli ve yabancı literatür taraması yapılmış, “At The Golden Horn”, “Tantrum”, “Icicle” ve “After Effect” adlı eserlerin kayıtları dinlenerek detaylı bir şekilde incelemeleri yapılmıştır. Yapılan inceleme sonucunda, mikrotonların flüte farklı tınılar kattığı ve bu sayede flütün tonal anlamda zenginleşerek farklı müzik tarzlarında da kullanılabilir hale geldiği görülmüştür.