Üstün yetenekli öğrencilerin eğitiminde mentorluk ve bir model önerisi

Abstract

Üstün yetenekli öğrenciler, akranlarından farklı gelişim özelliklerine ve standart eğitim sistemi tarafından karşılanamayan farklı akademik ve bilişsel ihtiyaçlara sahip öğrencilerdir. Bu durum müfredatta belirli değişiklikler yaparak üstün yetenekli öğrencilerin ilgi alanlarına, öğrenme stiline ve öğrenme hızına uygun alternatif eğitim modellerinin kullanılmasını gerekli kılmaktadır. Üstün yetenekli öğrencilerin eğitiminde yurt dışındaki uygulamalar incelendiğinde zenginleştirme, hızlandırma, gruplama ve mentorluk gibi modellerin aktif bir şekilde kullanıldığını görülmektedir. Bu araştırmanın amacı üstün yetenekli öğrencilerin eğitiminde mentorluk modelini incelemek ve Türkiye şartlarında uygulanabilir bir model ortaya koymaktır. Araştırmada veriler literatür taraması ve odak grup görüşmeleri yoluyla toplanmıştır. Araştırmaya amaçlı örnekleme metodu ile İstanbul’da üstün yetenekli öğrencilere eğitim hizmeti sunan bir devlet ve bir özel eğitim kurumu seçilmiştir. Bu kurumların paydaşları olan; idareci, öğretmen, veli ve öğrenci alt gruplarından 43 kişi ile 9 odak grup görüşmesi yapılmıştır. Görüşmeler sırasında ses kaydı alınmış ve kayıtlar transkript edilerek içerik analizi ile değerlendirilmiştir. Sonuçlar üstün yetenekli öğrencilerin sorunları, çözüm önerileri, mentorluğun içeriği, avantaj ve dezavantajları ile Türkiye’de mentorluğun uygulanabilirliği başlıkları altında değerlendirilmiştir. Araştırmanın son kısmında Milli Eğitim Bakanlığı, Özel Eğitim ve Rehberlik Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Özel Yeteneklerin Geliştirilmesi Daire Başkanlığı bünyesinde üstün yetenekli öğrenciler için mentorluk modelinin oluşturulması teklif edilmiş ve modelin kuruluşu, mentor/hizmet alan seçimi, eşleştirme, sistemin işleyişi ve geri bildirim alma gibi konulara ait detaylara yer verilmiştir.