Özet:
Yazılım projelerinin yüksek belirsizlik içermesinden dolayı başarısız olma durumlarıyla karşılaşılması sık görülen bir durumdur. Hata Modu ve Etkileri Analizi (FMEA), risk öncelik numarasını (RPN) kullanarak riskleri önem sıralarına göre değerlendirme fırsatı veren geniş çapta kullanılan bir yöntemdir. Risk değerlendirmede kullanılan bilgiler genellikle işin uzmanlarından alınan bilgilerdir. İnsan yargılarına dayanarak yapılan çözümlemelerde risk değerlendirmesini yanlış sonuçlara neden olabilmektedir. Bulanık mantık (FL), risk öncelik numarası ataması yaparken bu tür eksikliklerin ve tutarsızlıkların üstesinden gelmek için literatürde geniş çapta kullanılmaktadır. Buna karşın hala tutarsızlıklar bulunmaktadır. Bu tutarsızlıkların da üstesinden gelmek için Gri Sistem Teorisi (GST), bulanık FMEA'nın içine entegre edilmiştir. GST odaklı olan Bulanık Gri FMEA yöntemi, yüksek belirsizliğin, kesik küçük ve tam olmayan veri kümelerinin olduğu ortamlarda problemleri çözmek için bir teori olarak ortaya çıkmıştır. Bütün bunlara rağmen geliştirilen yöntemin hala zayıflığı bulunmaktadır. Buraya kadar ki yöntemler bir projenin risk değerlendirmesini yaparken riskler arasındaki ilişkileri göz önünde bulundurmamaktadır. Bu dezavantajın üstesinden gelmek için, bu yöntemlere Bulanık Bilişsel Haritalar (FCMs) yönteminin entegre edilmesi önerilmiştir. Sonuç olarak da risklerin birbirleriyle olan ilişkilerini göz önünde bulunduran, bilginin ulaşılmasının zor ve yetersiz olduğu ortamlarda risk değerlendirmesi yapmak için kapsamlı bir metodoloji geliştirilmiştir.
