A study on the perspectives analysing political impact of Nietzsche‘s philosophy

Abstract

Nietzche, who had been identified with so many pejorative labels up until late 1950s, has joined a relatively new and positive labelling process by getting rid of the previous perception’s negative aura. Although vigorous efforts in anglo-saxon world of science such as Walter Kaufmann’s has helped Nietzsche to acquire this new positive label, in general terms it has been possible due to the thinkers who began to be influential in 20th century continental philosophy. During 1980s, Nietzsche has acquired the title of founding father of a socio-cultural movement, what we call today postmodernism. In this study, I would like to emphasise four main problematics. First, which category is appropriate to situate Nietzschean legacy: political, apolitical and/or anti-political? Shall we take Nietzsche’s pronouncement that he is anti-political for granted or shall we try to understand the nature of this ‘anti-political’ by looking at his own works. Second, whose Nietzche are we talking about? For instance, is Alfred Baeumler’s Nietzsche same as Michel Foucault, Richard Rorty and Sarah Kofman’s? Third, we should touch upon the main dynamics behind the politicization of Nietzsche and Nazis-Nietzsche identification. Is it just because of the nature of Nietzschean philosophy or are there also different contextual dynamics behind this identifaction along with his vague writing style? Fourth, we shall examine how feminist epistemology has tactically appropriated Nietzschean legacy for its political agenda.

Yaklaşık olarak 1950’lerin sonuna kadar birçok olumsuz etiketle birlikte anılan Nietzsche, 1960’larla birlikte nispeten bu olumsuz algının aurasından sıyrılıp yeni ve pozitif bir etiketlenme sürecine dahil olmuştur. Nietzsche’ye bu pozitif etiketi kazandıranlar anglo-sakson bilim dünyasında Walter Kaufmann gibi kişilerin yoğun ve bireysel çabalarıyla mümkün hale gelse de genel olarak 20.yy. kıta felsefesinde hüküm sürmeye başlayan düşünürler vasıtasıyla gerçekleşmiştir. 1980’lerle birlikte Nietzsche artık postmodernizm diye adlandırdığımız sosyo-kültürel bir hareketin kurucu babası unvanını kazanmıştır. Bu çalışmada, dört ana sorunsalı vurgulamak istiyorum. Birincisi, Nietzche’yi politik, apolitik ve/veya anti politik kategorilerinden hangisinde konumlandırmak mümkün? Nietzsche’nin kendini ‘son antipolitik alman’ olarak nitelemesini doğrudan kabul mü edeceğiz yoksa bu ‘antipolitikliğin’ doğasını Nietzsche’nin kendi felsefi düşüncesinden yola çıkıp anlamlandırmaya mı çalışacağız? İkincisi, günümüzde Nietzsche dediğimizde aslında kimin Nietzsche’sinden bahsediyoruz? Örneğin, Alfred Baeumler’in Nietzsche’siyle Michel Foucault, Richard Rorty ve Sarah Kofman’ın Nietzsche’si aynı kişi midir? Üçüncüsü, Nietzsche’nin politize edilip Nasyonal Sosyalizmle anılır olmasındaki temel dinamiklerin neler olduğuna değinmek gerekiyor. Nasyonal Sosyalizmle anılır olmakta sadece Nietzsche’nin kendi felsefesinin doğası mı etkiliydi yoksa felsefesindeki müphemlikle beraber dönemin farklı dinamikleri de buna yol açtı mı? Dördüncüsü, feminist epistemolojinin Nietzche’nin mirasını nasıl taktiksel olarak kendi politik gündemleri için kullandığını inceleyeceğiz.